INSKRYPCJE
Seria rzeźb z inskrypcjami trajektorii cząstek subatomowych zarejestrowanych w Komorze mgłowej Wilsona, urządzeniu umożliwiającym obserwację procesów niedostępnych bezpośredniej percepcji. Wybrane zapisy są przenoszone na kamień i wykonywane ręcznie z zachowaniem precyzji źródłowej rejestracji. Linie inskrypcji zostają wypełnione pigmentem, utrwalając trajektorie jako trwały zapis wpisany w strukturę materiału.
PRIMES
2022
4 granitowe okręgi ⌀ 1,1 – 1,3m
4 mapowane projekcje video z nagraniam komory mgłowej Wilsona
PRIMES to instalacja złożona z czterech obiektów oraz mapowanych na nich projekcjach wideo. Obiekty noszą na sobie ślady powstałe w procesie obróbki kamienia. Na ich powierzchniach wyświetlane są nagrania z komory mgłowej Wilsona ukazujące ślady przelatujących przez atmosferę niewidzialnych cząstek promieniowania jonizującego.
W Otwartej Pracowni wszystkie obiekty były ustawione w zaciemnionej przestrzeni. Układ instalacji wymagał poruszania się w ciemności pomiędzy obiektami.
W Muzeum Manggha instalację zaprezentowano we wnętrzu galerii i przylegającym do niej japońskim ogrodzie.
LIMINALITY
2022
Wzgórze Oawa, Kamiyama, Tokushima, Japonia mapa google
Betonowy sześcian 8x4m
posadzka z wapienia 5,5x2m
drewniana ławka, skrzynka z kompletem dłut do kłucia w kamieniu, rylcami, młotkami
Liminality to miejsce wyodrębnione z otoczenia — przestrzeń „pomiędzy”, wyjęta z kontekstu i pozbawiona przypisanego znaczenia. Obiekt w lesie to „non-place”; tworzy pustą i neutralną strukturę przejściową.
Można na nim pozostawić zapis obecności. Skrzynka z narzędziami do kucia w kamieniu udostępnia gest inskrypcji. Ślady w wapiennej powierzchni stają się materialnym zapisem, podlegającym akumulacji. Praca odnosi się do powszechnych praktyk i rytuałów towarzyszących przekraczaniu granic miejsca: potrzebie zaznaczenia obecności, znakowania, pozostawiania śladu oraz chęci utrzymywania relacji z danym miejscem poprzez 'oznaczenie' go i zbudowanie tym aktem chęci powrotu.
Liminality znajduje się na wzgórzu Oawa w Kamiyamie, przy ścieżce prowadzącej do świątyni na szczycie. Praca pozostaje w relacji z ruchem i rytmem przejścia: z drogą, zatrzymaniem i powrotem i tym nowym, co nastąpi. W tym układzie przestrzeń „pomiędzy” nie jest tłem, lecz elementem równorzędnym wobec form wyznaczających jej ramy. Nawiązuje to do japońskiej koncepcji przestrzeni pomiędzy – MA. W koncepcji tej przestrzeń pomiędzy elementami ma równoznaczną wartość do obiektów 'otaczających' tę przestrzeń. Drewniana ławka nawiązuje do engawy, czyli charakterystycznej dla japońskich domów drewnianej werandy – pasa pod zadaszeniem, biegnącego wzdłuż budynku jako przestrzeń pośrednia pomiędzy wnętrzem a ogrodem. Engawa funkcjonuje zarazem jako podest i miejsce zatrzymania: strefa przejścia, odpoczynku i spotkania, w której koncentruje się to, co wydarza się „pomiędzy”. Tytułowa liminalność odnosi się do stanu przejścia: momentu pomiędzy jednym porządkiem a drugim. Praca konstruuje sytuację, w której znaczenie nie jest dane, lecz pozostaje w zawieszeniu i ujawnia się poprzez gest, czas trwania, obecność i akumulację śladów.
Referencje:
Marc Augé Non-places: introduction to an Anthropology of Supermodernity
Arnold Van Gennep Rits of Passage
Michel de Certeau The Practice of Everyday Life, Michel de Certeau Walking in the City
REMEMBER TO FORGET TO REMEMBER
2021–ongoing
Projekt zainaugurowany w 2021, ongoing
Stemple z czerwonego tuszu
Projekt rozpoczęty w Berlinie w 2021 roku, w okresie pomiędzy kolejnymi lockdownami związanymi z pandemią. Pieczątki z zapętlonym zdaniem remember to forget to remember [pamiętaj zapomnieć, zapomnij pamiętać] przybijane są na nadgarstkach uczestników wydarzeń w przestrzeni publicznej. Każdemu działaniu towarzyszy rozmowa o współzależności pamięci i zapomnienia – o procesie, w którym oba zjawiska wzajemnie się warunkują. Tymczasowy ślad tuszu, utrzymujący się na skórze jedynie przez krótki czas, przyjmuje formę efemerycznej inskrypcji wtapiającej się w tkankę przestrzeni publicznej.
Projekt obejmuje serię działań w pięciu lokalizacjach w dzielnicy Neukölln w Berlinie oraz wystawę w Am Flutgraben 3. Genezą projektu była nagła widoczność lokali opuszczonych w okresie pandemii, ukazująca przerwaną ciągłość użytkowania i wyznaczająca nową mapę braków i napięć ekonomicznych i instytucjonalnych dotykających mieszkańców dzielnicy. Projekt był rejestrem ważnej sytuacji przejściowej, zmieniającej tkankę miasta.
Na jednej z ulic Neukölln, na elewacjach budynków, gdzie znajdowały się opuszczone lokale, wyświetlone zostały projekcje wideo. W przestrzeniach wejściowych do pustostanów umieszczone zostały pojemniki ze sproszkowanym betonem. Nad nimi zawieszone zostały obiekty z mechanizmem uwalniającym pojedyncze krople wody. Beton wiązał w czasie interwencji, formując niewielkie, zwarte obiekty jako rezultat procesu zachodzącego na miejscu.
W przestrzeni Flutgraben 3 prezentowane były obiekty powstałe w trakcie interwencji oraz instalacje przeniesione z przestrzeni publicznej, formujące nowe obiekty przez cały czas trwania wystawy.
DID JUST HAPPEN
2018
Installacja dźwiękowa
W przestrzeniach wspólnych: korytarzach, galeriach, biurach i pracowniach Akiyoshidai International Art Village rozmieszczone są zegary, których mechanizmy co minutę – przy każdym przeskoku wskazówki – wydają bardzo charakterystyczny i głośny dźwięk. Zegary te są zsynchronizowane. Przestawienie jednego wpływa na pozostałe. Te charakterystyczne kliknięcia zostały zarejestrowane i odtworzone ze zmienioną częstotliwością we wszystkich przestrzeniach dostępnych dla zwiedzających w ramach wystawy The Future of This Land, która podejmowała problem depopulacji regionu Akiyoshi i prefektury Yamaguchi. Regiony te mierzące się ze skutkami wygaszania kamieniołomów utrzymujących przez wieki lokalną populację, są przez wielu mieszkańców opisywane jako miejsca nieposiadające planu na przyszłość, borykające się z wizją wyludnienia i zawieszone w czasie.
AKIYOSHI SINELLA
2018
Instalacja interaktywna: projekcja wideo, mgła
Praca stworzona na wystawę grupową The Future of This Land, podejmującą problem depopulacji Akiyoshi i prefektury Yamaguchi. Projekcja wideo przedstawiała ścieżkę prowadzącą przez Jaskinię Akiyoshi, która jest najdłuższą jaskinią wapienną w Japonii. Jej system korytarzy rozciąga się na długości 11 kilometrów. Interaktywne wideo ukazuje – rozpoznawalne w całej Japonii – ujęcie prowadzące do wyjścia z jaskini. Wyjście to zmniejsza się w miarę zbliżania się do projekcji, i rozszerza w miarę cofania się w ciemną przestrzeń instalacji. Delikatna mgła wypełniająca przestrzeń uwidacznia snop projekcji, który podąża za ruchem zwiedzających.
Akiyoshi i Yamaguchi to regiony – do niedawna – bogate w złoża wapienia, na których oparta jest cała gospodarka regionów. Mierzą się one obecnie z wyczerpywaniem zasobów kamieniołomów. Sytuacja ta wiąże się z koniecznością określenia nowych kierunków rozwoju całej prefektury. Wystawa koncentrowała się na tej sytuacji przejściowej, zestawiając proces depopulacji ze zmianami zachodzącymi w krajobrazie gospodarczym i społecznym obu prefektur.
Tytuł instalacji odnosi się do Sinella Akiyoshiana, przezroczystego organizmu odkrytego zaledwie kilka lat temu w Jaskini Akiyoshi. Ze względu na mikroskopijne rozmiary jest on prawie niewidoczny gołym okiem. Jest to gatunek endemiczny, którego naturalne występowanie ogranicza się do jednego, ściśle określonego obszaru geograficznego.
Akiyoshi Sinella ma również genezę w próbie zrozumienia japońskiego pojęcia przestrzeni pomiędzy – MA. Arata Isozaki [autor kompleksu AIAV] uważał MA za kluczowe dla odczuwania momentu ruchu. W tym ujęciu MA oznacza przestrzeń pomiędzy, która współistnieje z otaczającymi ją ramami, podważając ich nadrzędność. Koncepcja ta pozostaje odmienna od zachodniego sposobu myślenia o przestrzeni, opartego na samoodniesieniu. Jak wskazuje Henk Oosterling na przykładzie pustego pomieszczenia: w zachodniej kulturze pozostaje ono puste do momentu pojawienia się w nim osoby wraz z którą powstaje miejsce zorganizowane wokół niej lub wokół przedmiotu. Pojawienie się kolejnej osoby ustanawia relację pomiędzy nimi, jednak relacja ta pozostaje drugorzędna wobec tożsamości. W MA to właśnie przestrzeń pomiędzy nabiera pierwszoplanowego znaczenia, jako miejsce, w którym toczy się życie i w którym organizuje się ruch pomiędzy jednym miejscem lub momentem a drugim.
WHEN I STAND HERE I HEAR THE EARTH IS TURNING [GDY TU STOJĘ, CZUJĘ JAK ZIEMIA SIĘ OBRACA]
2018
7 monitors with videos and sound
Siedem monitorów ukazujących zapętlone procesy przejścia przez zamykane kamieniołomy w prefekturze Yamaguchi, oraz towarzyszące temu sekwencje ruchów będące choreograficznym dialogiem z tymi miejscami.
Praca była częścią wystawy zbiorowej The Future of This Land, poświęconej problemom wyludnienia i przemian zachodzących w prefekturach Akiyoshi i Yamaguchi. Regiony te znane z bogatych złoż wapienia i przemysłu kamieniarskiego, stoją w obliczu niepewnej przyszłości w związku z wyczerpywaniem się surowców. Jest to przyczyną krytycznej dyskusji na temat programów politycznych i strategii rozwoju regionalnego w miejscu, gdzie życie wielu pokoleń mieszkańców było skupione na przemyśle związanym z wydobyciem kamienia.
When I stand here, I hear the earth is turning [Gdy tu stoję, słyszę, jak ziemia się obraca] odnosi się do japońskiej koncepcji MA (間). Pojęcie to tłumaczone jako przestrzeń negatywna, oznacza przestrzeń pomiędzy, która współistnieje z otaczającymi ją ramami i zarazem stanowi dla nich wyzwanie, podkreślając zarówno obiektywne poczucie miejsca, jak i subiektywne doświadczenie obecności.
IT'S JUST A MATTER OF TIME [TO TYLKO KWESTIA/MATERIA CZASU] (Obiekt interaktywny), 2017
Interaktywna projekcja, sześcian z pleksi wypełniony mgłą, drewniana podstawa z wentylacją i oprogramowaniem
1x1m H:1.9m (sześciam z plexi 1x1x1m)
Obiekt reagował na obecność i ruch zwiedzających. Oprogramowanie rejestrowało położenie, kierunek i prędkość ruchu osób znajdujących się w pobliżu obiektu, generując na tej podstawie linearne formy wzorowane na trajektoriach cząstek rejestrowanych w komorze mgłowej Wilsona. Formy te były wyświetlane wewnątrz sześcianu z plexi wypełnionego lekką mgłą. Ich wygląd i czytelność zależały od ruchu zwiedzających, gęstości mgły, cyrkulacji powietrza oraz kąta patrzenia. Wentylator umieszczony w drewnianej podstawie wprawiał powietrze wewnątrz sześcianu w ciągły, delikatny ruch, uniemożliwiając utrwalenie powstających śladów. Każdy z nich pojawiał się na krótko, zmieniał się i zanikał, nie pozostawiając po sobie zapisu. Obiekt nie przechowywał danych ani nie wytwarzał trwałego obrazu, a każda rejestracja pozostawała związana wyłącznie z momentem obecności i ruchu, który ją wywołał.
~
2016
Instalacja interaktywna
15 ceramicznych elementów [24×17.5cm] zawieszonych na powierzchni 5x2.6m. Trzy projekcje wideo w 15 minutowym zapętleniu
Każda ceramika jest zapisem śladu gestu. Instalacja zbudowana jest z 15 ceramicznych elementów i reaguje na ruch odwiedzających. Widzowie przekształcają ją poruszając się i pozostawiając za sobą tymczasowy ślad obecności w przestrzeni. Zawieszone obiekty samoczynnie powracają do pierwotnego układu kilka sekund po tym, jak odwiedzający opuszczą pomieszczenie. Trzy projekcje wideo rzutowane na ceramiczne elementy stopniowo zmieniały oświetlenie sali w piętnastominutowej sekwencji, od pełnej jasności do całkowitego zaciemnienia.
~ – ∞
2016
Seria Repliki: ceramika, drewniane ramy
1.90x1.93m (rama: 35.5x25cm, ceramiki: 24x17.5cm)
Każda z ceramik powstała w wyniku choreograficznie powtarzającej się sekwencji ruchów odciśnięcia dłoni na powierzchni glinianych tabliczek. Ceramiczne elementy zostały wypalone bez żadnej innej modyfikacji.
NOTES OF THE LIGHTHOUSE KEEPER [ZAPISKI LATARNIKA Z LATARNI BONITA]
Ewa Wes i Tan Wei Keong
2016
Dwie poklatkowe projekcje wideo z dźwiękiem, 15 folii z wydukowanym tekstem, wentylator
Monotonne, przypominające mantrę codzienne zapisy z dziennika latarnika z sąsiadującej z Headlands Art Center latarni morskiej Bonita (1890–1891) zostały wydrukowane na przezroczystych kartach i zawieszone pod sufitem żółtej sali Rodeo Room w Headlands Art Center. Renowacja tego pomieszczenia jest projektem artystycznym Davida Irelanda. Koncepcja renowacji polegała na odsłonięciu historii budynku zamiast jej zacierania. David Ireland wraz z Markiem Thompsonem usuwali kolejne warstwy późniejszych przemalowań, przywracając widoczność oryginalnych tynków, drewna i blaszanych sufitów. Pozostawione zadrapania, pęknięcia i plamy zachowały ślady późniejszych dekad, tak że przestrzeń ujawnia jednocześnie swój stan z 1907 roku i ślady renowacji z 1987 roku. Interwencja łączyła zachowanie materialnej historii budynku z przekształceniem jego dawnych pomieszczeń wojskowych w miejsca wspólnego użytkowania Centrum Sztuki Headlands.
Niewielki wentylator stojący w rogu pomieszczenia wprawiał w ruch zawieszone elementy. Poklatkowe animacje ujęć oceanu z punktu Bonita oświetlały pomieszczenie. Filmy rytmicznie pojawiały się i znikały co kilka sekund, generując pojawianie się na ścianach fragmentów monotonnych zapisów.
Instalacja powstała na wystawę Lights Out!, zamykającą roczny sezon wystawienniczy centrum sztuki Headlands. Koncepcja wystawy opierała się na podsumowaniu przeszłości, melancholijnym spojrzeniu wstecz i przygotowaniu na sezon zimowy, po którym następuje nowe otwarcie. Genezą pracy była praca naukowa pt. “Time Adaptation Shows Duration Selectivity in the Human Parietal Cortex“ Badanie to dotyczyło tego, jak powtarzające się doświadczenia wpływają na odczuwanie czasu. Wykazało, że powtarzające się bodźce o tej samej długości zmieniają sposób, w jaki postrzega się czas trwania kolejnych bodźców, które w zależności od wcześniejszych doświadczeń mogą wydawać się krótsze lub dłuższe.
Fragment of the Lighthouse Bonita keeper’s journal (1890–1891):
Day 23 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 24 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 25 All lights Clear wind NW Strong Clear
Day 26 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 27 All lights Clear wind NW Strong Clear
Day 28 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 29 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 30 All lights Clear wind NW Strong Clear
Day 1 Fort Point Alcatraz Clear Yerba Buena
Day 2 Fort Point Alcatraz Clear Yerba Buena
Day 3 All Lights Invisible wind S light Foggy
Day 4 All Lights Clear wind NW fresh Clear
Day 5 All Lights Clear wind NW fresh Clear
Day 6 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 7 Fort Point Alcatraz Clear Yerba Buena
Day 8 All lights Invisible wind SW Fresh Foggy
Day 9 Fort Point Alcatraz Clear Yerba Buena
Day 10 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 11 All lights Clear wind NW Fresh Clear
Day 12 All lights Clear wind NW Light Clear
Day 13 Fort Point Alcatraz Clear Yerba Buena
Day 14 Fort Point Alcatraz Clear Yerba Buena
O=O
2014
Instalacja interaktywna
Obiekty z mrugającym światłem 60 i 30cm
Interaktywna instalacja umieszczona w zaciemnionej przestrzeni. Światło obiektów aktywuje się w odpowiedzi na ruch odwiedzających. W odpowiedzi na bezruch wygasa. Po kilkunastu sekundach całkowitego zatrzymania przestrzeń pogrąża się w ciemności. Ponowna aktywacja elementów może wywołać uczucie powidoku.
Genezą pracy było badanie nad zdolnością ludzkiego mózgu do rozpoznawania znaczenia obrazu przy ekspozycji trwającej zaledwie 13 milisekund. Wykazano, że tak krótki kontakt z obrazem może wystarczyć do uchwycenia jego znaczenia, nawet bez świadomego skupienia uwagi. Badanie to wskazuje na niezwykle szybkie przetwarzanie informacji wizualnej, zachodzące przed jej świadomą interpretacją. [Potter, Mary & Wyble, Brad & Hagmann, Carl & McCourt, Emily. (2013). Detecting meaning in RSVP at 13 ms per picture.]
MUSIC BOX [POZYTYWKA]
2013
Drewno, gips, dźwięk
3,4m
Instalacja odnosi się do badań nad wpływem poczucia bezpieczeństwa na procesy pamięci i percepcji. Music Box opiera się na przeciwstawieniu zewnętrznej, pozbawionej emocjonalnych odniesień formy oraz ukrytej wewnątrz przestrzeni budującej doświadczenie bliskości i wyciszenia. Z zewnątrz praca przybiera postać białego sześcianu. Po wejściu do środka widz znajduje się w zaciemnionym wnętrzu wyłożonym miękką czarną wykładziną, wypełnionym dźwiękiem dziecięcej pozytywki. Pod wolno obracającym się pod sufitem okręgiem zawieszone zostały formy rzeźbiarskie będące wynikiem powtarzającego się procesu zaciskania gliny w dłoni. Umieszczone pomiędzy nimi pojedyncze źródło światła wprawia ich cienie w nieustanny, powolny ruch przesuwający się po ścianach. Praca wykorzystuje podstawowe skojarzenia związane z dzieciństwem i schronieniem, nie odwołując się do konkretnej historii ani indywidualnego wspomnienia. Zestawia neutralną architekturę obiektu z intymnym charakterem jego wnętrza i kieruje uwagę na znaczenie warunków, w jakich kształtuje się doświadczenie i pamięć.
PODĄŻAJ DROGĄ BRUKOWANĄ ŻOLTĄ KOSTKĄ!
2011
32 betonowe płyty stworzone wraz z publicznością podczas miesięcznego happeningu przy Nowohuckim centrum kultury w krakowie
Czy wspomnienie z dzieciństwa może odmienić życie?
Podążaj droga brukowana żółtą kostką!zostało zrealizowane we współpracy z nauczycielami i aktywistami z Nowej Huty. Projekt wyrastał z krytyki systemu edukacji, w którym edukacja szkolna nie otwiera przestrzeni dla spotkania dzieci ze sztuką. Pytanie, które stawia projekt , dotyczy roli artystycznego aktywizmu w reinterpretacji przestrzeni publicznej Nowej Huty, jej życia społecznego i wyobrażeń przyszłości.
Ponieważ projekt był adresowany do dzieci, narracja stanowiła jego istotny komponent. Odwołanie do Promenday Gwiazd oraz tytuł Podążaj droga brukowana żółtą kostką! zaczerpnięty z Czarnoksiężnika z Krainy Oz, wskazywały uczestnikom, że znaczenie leży nie tyle w samym celu, ile w procesie podążania, odkrywania i formowania marzeń. Odciski dłoni i stóp w żółtym betonie były materializacją tej narracji, podkreślając znaczenie obecności każdego uczestnika.
AAAAAAAA
