Liminality znajduje się na wzgórzu Oawa w Kamiyamie, przy ścieżce prowadzącej do świątyni na szczycie. Praca pozostaje w relacji z ruchem i rytmem przejścia: z drogą, zatrzymaniem i powrotem i tym nowym, co nastąpi. W tym układzie przestrzeń „pomiędzy” nie jest tłem, lecz elementem równorzędnym wobec form wyznaczających jej ramy. Nawiązuje to do japońskiej koncepcji przestrzeni pomiędzy – MA. W koncepcji tej przestrzeń pomiędzy elementami ma równoznaczną wartość do obiektów 'otaczających' tę przestrzeń. Drewniana ławka nawiązuje do engawy, czyli charakterystycznej dla japońskich domów drewnianej werandy – pasa pod zadaszeniem, biegnącego wzdłuż budynku jako przestrzeń pośrednia pomiędzy wnętrzem a ogrodem. Engawa funkcjonuje zarazem jako podest i miejsce zatrzymania: strefa przejścia, odpoczynku i spotkania, w której koncentruje się to, co wydarza się „pomiędzy”. Tytułowa liminalność odnosi się do stanu przejścia: momentu pomiędzy jednym porządkiem a drugim. Praca konstruuje sytuację, w której znaczenie nie jest dane, lecz pozostaje w zawieszeniu i ujawnia się poprzez gest, czas trwania, obecność i akumulację śladów.